ชิริกในเรื่องความรัก
เป้าหมายของความรักในที่นี้ คือ ความรักเชิงการอิบาดะฮ์ต่ออัลลอฮ์ ที่หลอมรวมไว้ด้วยความนอบน้อมถ่อมตน (الذل) , การยอมจำนน (الخضوع) และการเชื่อฟังภักดีอย่างสมบูรณ์แบบ พร้อมกับการมอบความรักนี้ให้กับพระองค์เหนือสิ่งอื่นใด , นี่คือความรักที่เจาะจงมีให้เฉพาะกับอัลลอฮ์เท่านั้น ไม่อนุญาตให้สิ่งอื่นเข้ามามีส่วนร่วมในความรักลักษณะนี้กับอัลลอฮ์ !
อนึ่ง ความรัก (المحبة) นั้นมีอยู่ด้วยกันสองประเภท
ประเภทที่หนึ่งเรียกว่า : ความรักในรูปแบบเฉพาะเจาะจง (المحبة المخصة) คือ ความรักในเชิงการอิบาดะฮ์ต่ออัลลอฮ์ ที่หลอมรวมไว้ด้วยความนอบน้อมถ่อมตนและการเชื่อฟังภักดีอย่างสมบูรณ์แบบ , ประเภทนี้จำกัดให้กับอัลลอฮ์ อัซซะวะญัล เพียงองค์เดียวเท่านั้น.
ประเภทที่สอง คือความรักในลักษณะทั่วไปหรือมีส่วนร่วมกันได้ (المحبة المشتركة)
ประเภทนี้แตกออกเป็น 3 ชนิด :
1. ความรักที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ (المحبة الطبيعية) เช่น ความรักชอบของผูที่หิวโหยต่ออาหารและเครื่องดื่ม
2. ความรักแบบเอ็นดูเมตตา / ห่วงใย (المحبة إشفاق) เช่น ความรักของพ่อที่มีต่อลูก
3. ความรักในรูปแบบความคุ้นเคยแลัความผูกพัน (المحبة أنس وألف) เช่น ความรักของหุ้นส่วนที่มีต่อหุ้นส่วนอีกคน หรือความรักของคนหนึ่งที่มีต่อเพื่อนของเขา
ความรักทั้งสามชนิดนี้ ไม่ได้ผูกยึดอยู่กับการเทิดทูนและการยอมจำนน และคนหนึ่งจะไม่ถูกเอาโทษ (ตามหลักบทบัญญัติศาสนา) หากเขามีความรักในลักษณะเหล่านี้ อีกทั้งยังไม่ถือว่าความรักในรูปแบบเหล่านี้จะไม่มายื้อแย่งหรือลดทอนความรักในรูปแบบเฉพาะที่มีต่ออัลลอฮ์ , การมีความรักในสามลักษณะจะไม่นับว่าเป็นชิริก ทว่าจำเป็นจะต้องนำเอาความรักในรูปแบบเฉพาะที่มีต่ออัลลอฮ์ นำหน้าความรักทั้งสามนี้
ความรักในรูปแบบเฉพาะ – คือความรักเชิงอิบาดะฮ์ – นี้ ได้ถูกระบุไว้ในคำดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา ที่ว่า :
وَمِنَ النّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دونِ اللَّهِ أَندادًا يُحِبّونَهُم كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذينَ آمَنوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ
“และในหมุ่มนุษย์นั้นมีผู้ที่ยึดถือบรรดาภาคีอื่นจากอัลลอฮฺ ซึ่งพวกเขารักภาคีเหล่านั้นเช่นเดียวกับรักอัลลอฮฺ แต่บรรดาผู้ศรัทธานั้นเป็นผู้ที่รักอัลลอฮฺมากยิ่งกว่า…” (อัลกุรอ่าน 2:165)
ท่านอิม่ามอิบนุ้ล กอยยิม (ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์) ได้กล่าวถึงคำดำรัสนี้ ใน (มะดาริจ อัซซาลิกีน : 3/20) ความว่า : “อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงบอกเล่าว่า ผู้ใดที่รักสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์เสมอเหมือนกับที่เขารักอัลลอฮ์แล้ว เท่ากับเขาคือผู้ที่ยึดเอาสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์มาตีเสมอร่วมกับกัลลอฮ์ในแง่ของความรักและการเทิดทูน”
ท่านอิบนุ กะษีร (ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์) ได้กล่าวไว้ใน “ตัฟซีร” ของท่าน (1/203) ความว่า : “อัลลอฮ์ ตะอาลา ทรงบอกเล่าถึงสภาพของพวกที่ตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์ในโลกดุนยา และสิ่งที่พวกเขาได้พบเจอในโลกหน้าอาคิเราะฮ์จากโทษทัณฑ์และบทลงโทษ โดยพวกเขาได้ยึดเอาสิ่งอื่นเทียบเคียงเสมออัลลอฮ์ , ((ซึ่งพวกเขารักภาคีเหล่านั้นเช่นเดียวกับรักอัลลอฮ์)) หมายถึง พวกเขาได้ทำให้สิ่งอื่นเหล่านี้เสมอเท่ากับอัลลอฮ์ในเรื่องความรักและการเทิดทูน”
และดำรัสของอัลลอฮ์ ตะอาลา ที่ว่า : وَالَّذينَ آمَنوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ “แต่บรรดาผู้ศรัทธานั้นเป็นผู้ที่รักอัลลอฮฺมากยิ่งกว่า…” (อัลกุรอ่าน 2:165)
หมายถึง บรรดาผู้ศรัทธานั้นมีความรักต่ออัลลอฮ์มากกว่าความรักที่พวกตั้งภาคี (ที่ยึดถือสิ่งอื่นคู่เคียงกับอัลลอฮ์) มีต่ออัลลอฮ์ ,
หรือบางทัศนะกล่าวว่า : บรรดาผู้ศรัทธานั้นมีความรักต่ออัลลอฮ์มากกว่าบรรดาผู้ที่ตั้งภาคีมีความรักต่อบรรดาสิ่งที่ถูกทำให้เทียบเคียงกับอัลลอฮ์ ,
ดังนั้นโองการนี้จึงบ่งชี้ว่าใครที่รักสิ่งใดเทียบเท่ากับที่เขารักอัลลอฮ์ เท่ากับเขาได้ยึดเอาสิ่งนั้นเสมอเทียบเท่ากับอัลลอฮ์.
แหล่งที่มา ; เชค ศอและฮ์ อัลเฟาซาน (หะฟิศ่อฮุ้ลลอฮ์) จากตำรา “อัลอิรชาด อิลา ศ่อเฮียะฮ์ อัลลิอ์ติกอด วัดร็อดดุ อะลา อะฮ์ลิชชิรกิ วั้ลอิลฮาด” (หน้า 77-79)