คำถาม ข้อตัดสินเกี่ยวกับการที่แพทย์ชายตรวจอวัยวะที่เป็นเอาเราะฮ์(ที่ต้องปกปิดตามหลักการ)ของผู้หญิงเพื่อการรักษา และการอยู่ตามลำพังกับพวกเธอ?
คำตอบ ประการแรก: ผู้หญิงนั้นถือเป็นสิ่งที่ต้องปกปิด (เอาเราะฮ์) และเป็นสิ่งที่ผู้ชายมักให้ความสนใจเสมอ ดังนั้น ไม่สมควรอย่างยิ่งที่เธอจะยอมให้ผู้ชายตรวจร่างกายหรือรักษาเธอ หากไม่จำเป็น
ประการที่สอง: แต่หากไม่มีแพทย์หญิงที่สามารถทำการรักษาได้ ก็ไม่เป็นไรหากแพทย์ชายจะทำการรักษาให้ ซึ่งกรณีนี้ถือว่าใกล้เคียงกับสถานการณ์จำเป็น (الضرورة) แต่ต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ชัดเจน โดยที่นักนิติศาสตร์อิสลามกล่าวว่า: “ความจำเป็นต้องถูกจำกัดให้อยู่ในขอบเขตของมัน”
ดังนั้น แพทย์ชายไม่อนุญาตให้มองหรือสัมผัสในสิ่งที่ไม่จำเป็นต่อการรักษา และผู้หญิงต้อง ปกปิดทุกส่วนของร่างกายที่ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยในระหว่างการรักษา
ประการที่สาม: แม้ว่าผู้หญิงจะถือเป็นสิ่งที่ต้องปกปิด แต่ลักษณะของเอาเราะฮ์นั้นมีความแตกต่างกัน: บางส่วนถือเป็นเอาเราะฮ์หนัก (ต้องปกปิดอย่างเคร่งครัด) บางส่วนถือว่าเบากว่านั้น
เช่นเดียวกับโรคที่ผู้หญิงเข้ารับการรักษา: บางโรคเป็นโรคที่ร้ายแรง ไม่ควรชะลอการรักษา บางอาการเป็นเพียงอาการเล็กน้อย ที่สามารถรอให้มะฮ์รอม (ญาติชายที่ห้ามแต่งงานด้วย) มาร่วมได้โดยไม่เกิดอันตราย
ผู้หญิงเองก็มีความแตกต่างกัน: บางคนเป็นหญิงสูงวัย บางคนเป็นหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์งดงาม บางคนอยู่ระหว่างสองลักษณะนั้น บางคนมาด้วยสภาพที่อ่อนแรงจากโรค บางคนมาที่โรงพยาบาลโดยไม่มีอาการปรากฏชัด บางคนต้องใช้ยาชาเฉพาะที่หรือยาชาทั่วร่างกาย บางคนเพียงพอแค่รับประทานยาเม็ดหรือยาชนิดอื่น ซึ่งแต่ละกรณีของผู้หญิงเหล่านี้ก็มีข้อวินิจฉัยเฉพาะของตนเอง
อย่างไรก็ตาม การอยู่ตามลำพังกับผู้หญิงที่ไม่ใช่มะฮ์รอม ถือเป็นสิ่งต้องห้ามตามหลักศาสนาอิสลาม แม้แต่ในกรณีของแพทย์ชายที่ทำการรักษาผู้หญิงก็ตาม
เนื่องจากมีหะดีษที่ว่า: “ไม่มีชายใดอยู่ตามลำพังกับหญิงใด เว้นแต่จะมีชัยฏอนเป็นบุคคลที่สามระหว่างพวกเขา”
ดังนั้น จำเป็นต้องมีบุคคลที่สามอยู่ด้วย เช่น: สามีของเธอ หรือหนึ่งในมะฮ์รอมชายของเธอ หากไม่สามารถหามะฮ์รอมชายได้ ก็ให้มี ญาติผู้หญิง อยู่ด้วย และหากไม่มีใครเลยจากที่กล่าวมา และโรคนั้นเป็นโรคร้ายแรงที่ไม่สามารถเลื่อนการรักษาได้ อย่างน้อยที่สุด ต้องมีพยาบาลหญิงหรือบุคลากรหญิงอื่นอยู่ด้วย เพื่อหลีกเลี่ยงการอยู่ตามลำพังที่ถูกห้ามไว้
ประการที่สี่: สำหรับคำถามเกี่ยวกับ อายุขั้นต่ำของเป็นเด็กหญิง(เกี่ยวกับขอบเขตเอาเราะฮ์ของเธอ) คำตอบคือ: หากเด็กหญิงยังเล็กที่ยังไม่ถึงเจ็ดขวบ ยังไม่ถือว่ามีเอาเราะฮ์ที่ต้องปกปิดอย่างเคร่งครัดสำหรับเธอ
แต่เมื่อเธอมีอายุครบเจ็ดปี ก็ถือว่าต้องปกปิดเอาเราะฮ์ตามที่บรรดานักวิชาการฟิกฮ์ได้บอกไว้อย่างชัดเจน แม้ว่าลักษณะของอวัยวะสงวนของเด็กหญิงวัยนี้จะยังแตกต่างจากผู้หญิงที่โตแล้ว ก็ตาม
แหล่งที่มา ; หนังสือ “ฟะตาวา อัตฎิบ วัลมัรฎอ” ฟัตวาโดย เชคมุฮัมมัด บินอิบรอฮีม อาลุชเชค ร่อฮิมะฮุ้ลลอฮ์ หน้าที่ 217-218